Chinese Tuin

De ontdekking van de Hortus: Genot

Ooit bezocht ik een vriendin in Nieuw Zeeland, die daar met haar man naar toe is geëmigreerd om een melkveebedrijf te runnen. Tijdens die reis ging ik ook vier dagen wandelen door Fjordland (Milford Sound) met twee voormalige studievrienden van haar. Zij kenden elkaar van de Landbouwuniversiteit in Wageningen.

‘Dit wordt niks’, dacht ik na een paar uren wandelen. De vrienden waren natuurlijk(!) zeer geïnteresseerd in alles wat groeit en bloeit en ontdekten elke tien meter een plantje dat uitgebreid moest worden geobserveerd. Ik was al geen geoefende wandelaar, maar door de vele stops, ging mijn lijf hevig protesteren. Na elke stop kwam ik met meer moeite op gang. En als ik dan net een beetje warm was gedraaid moest ik opnieuw in de remmen, vanwege een volgende bezienswaardigheid. Ik vond de plantjes mooi hoor, maar ik genoot vooral van de fantastische vergezichten vanaf de bergkam, van een duik in ijskoud water, van het gekraak van versgevallen sneeuw onder mijn wandelschoenen.

Om te voorkomen dat we elkaar zouden irriteren en we allemaal niet meer te genieten zouden zijn maakten we de afspraak dat we ieder in eigen tempo verder zouden lopen. Ik blij, omdat ik niet voortdurend belangstelling hoefde te veinzen. Zij blij dat ze waren verlost van een ongeduldig trappelende reisgenoot. We beleefden elk op onze eigen manier enorm veel plezier aan de wandeltocht.

Hortusbezoekers genieten ook op verschillende manieren van de tuinen. De tijd dat er in de tuinen vooral biologen rondliepen, speurend naar bijzondere plantjes, mosjes en dergelijke is voorbij. Ze zijn er natuurlijk nog wel, de natuurliefhebbers die speciaal voor een zeldzame plant een, soms verre, reis naar de Harense Hortus maken.

Maar er komen ook:

-bruidsparen, die de tuin de ideale plek vinden voor het maken van hun trouwreportage,
-kunstliefhebbers, die enkel oog voor de beeldenexpositie hebben,
-fotografen, die op camerasafari gaan,
-rustzoekers, die heerlijk met een boekje ergens op een bankje gaan zitten,
-Tai Chi Chuan beoefenaars, die zich tijdens hun lessen laten inspireren door de Chinese Tuin,
-schilders die hun ezels opzetten onder de fruitbomen,
-kinderen, die er hun verjaardagsfeestje vieren,
-middelbare scholieren, die de Hortus als groen schoolplein gebruiken tijdens pauzes,
enzovoort.

Het is wel de kunst om al die varianten van ‘genieten’ vreedzaam naast elkaar te laten bestaan. Nu zal iemand die door de Laarmantuin kruipt op zoek naar bijzondere wasplaten niet zoveel last hebben van een bezoeker die iets verderop op een bankje een boekje zit te lezen. Maar als je als beginnend vogelaar je inspant om onderscheid te maken tussen het gezang van pimpelmees en koolmees en er komt net een groepje feestvierende kinderen langs ……..

Gelukkig is het terrein heel groot en zijn er genoeg plekken om (van) te genieten. En trouwens: wie zegt dat je niet kunt genieten van feestvierende kinderen, die met vergrootglazen het bos in worden gestuurd?

De ontdekking van de Hortus is een column van Wietske Couperus.

Lees de vorige column Eeuwige Twijfel van Wietske

Alle columns van Wietske

naar nieuwsoverzicht