Rotstuin

De ontdekking van de Hortus

Sinds kort verschijnt in Ons Haren regelmatig een column van vrijwilligster Wietske Couperus. Uiteraard is deze ook te lezen op deze website. Hieronder deel 1: De ontdekking van de Hortus

Waarschijnlijk was ik een jaar of 9 toen ik voor het eerst bij de Hortus in Haren kwam. Mijn grote broer studeerde in Groningen en in vakanties logeerde ik vaak bij hem. Voor een meisje uit een piepklein dorpje in Friesland had de stad iets magisch. En mijn broer vond het maar wat leuk dat hij me de wereld mocht laten verkennen. Zo ging ik voor het eerst naar een bioscoop (Louis de Funès), ontdekte ik het bestaan van roltrappen (tig keer op en neer bij V&D) en leerde dat er plaatsen zijn waar vrouwen vanuit ‘etalages‘ zekere diensten aanbieden.

Maar één van de indrukwekkendste ‘eerste keren‘ was het bezoek aan de Hortus in Haren. In de kassen waande ik me letterlijk in een andere wereld. De enorme bananenplanten, de grote hoeveelheid cactussen, de geuren, kleuren, temperaturen …. Het was overweldigend. De rotstuin vond ik minstens zo fantastisch. Ik voelde me als een Heidi in de Alpen. Alleen opa, Peter en de geiten ontbraken in het plaatje.

Na die eerste kennismaking volgden in de loop der jaren nog vele bezoeken, samen met familie of (verre) vrienden. Ik wilde anderen graag laten zien hoe bijzonder het er wel niet was. Een hele trouwe bezoeker kun je me echter niet noemen, er zijn in mijn leven ook veel Hortus-loze jaren voorbijgegaan. Toen ik in Haren ging wonen en kinderen kreeg volgde een herontdekking van de tuinen. Samen met mijn dochters beleefde ik veel (kinderlijk) plezier aan het beklimmen van paadjes in de rotstuin, het springen over de stenen bij de waterval in de Chinese tuin, het luisteren naar spannende verhalen in de Keltische tuin, het voelen en ruiken aan kruiden en wat al niet meer.

De dochters zijn inmiddels uitgevlogen. En daar zat ik op mijn ‘lege nest‘…. Sinds ruim een jaar ben ik daarom, naast mijn part-time baan bij een kinderopvangorganisatie, een paar uur per week actief als vrijwilliger bij de Hortus. Niet in de tuinen zelf, groene vingers heb ik nooit gehad. Ik doe mijn best om mensen te verleiden een keer naar de Hortus te komen, zodat ze zelf de tuinen kunnen (her)ontdekken.

Wat het werken bij de Hortus boeiend maakt is dat ik zelf ook voortdurend nieuwe ontdekkingen doe, die ik vanaf nu graag met u deel.

Alle columns van Wietske

naar nieuwsoverzicht